Sześć ograniczeń przy montażu. Żadne nie jest obietnicą.

Korpus szafy, długi blat i wysoki bok noś we dwie osoby. Nie skręcaj tułowia z płytą w rękach i nie łap samego paska okleiny: pasek schodzi, a ciężar zostaje w kręgosłupie. Postawienie leżącej szafy idzie narożnikiem, jeden róg, potem drugi, nie szarpnięciem za front. Front nie jest uchwytem.

Jeśli element jest dla Ciebie za ciężki w pojedynkę, to jest informacja o pracy. Paczka na klatce, którą „jeszcze dasz radę” przy poręczy, jest już sytuacją, w której płyta może polecieć w dół biegu. O mierzeniu przejścia, zanim w ogóle podniesiesz formatkę, pisze przygotowanie pomieszczenia.

Mimośrody, kołki, podpórki i wkręty mają rozmiar, który łatwo wziąć do ust albo zostawić na podłodze. Dziecko i zwierzę znajdą je szybciej niż Ty znajdziesz brak w worku. Trzymaj otwarty worek poza ich zasięgiem. Pozbieraj podłogę, zanim ogłosisz koniec, także pod szafą i w folii.

Połknięcie takiej części jest sprawą dla lekarza albo numeru 112, nie dla kolejnego akapitu o zawiasach. Nie próbuj „wyciągać” i nie czekaj, aż ten tekst poda dawkę albo sposób. Tego tu nie ma, bo nie powinno być.

Taśmę kartonu tnij od siebie. Drugą rękę trzymaj poza linią noża, także gdy „tylko podważasz” folię. Nie prowadź ostrza po płycie, żeby szybciej: okleina schodzi razem z taśmą, a rana na krawędzi frontu zostaje. Nóż odkładaj zamknięty, nie otwarty na stercie tektury.

Otwarte ostrze na podłodze wśród folii jest łatwe do przeoczenia kolanem. To samo dotyczy końcówki wkrętarki zostawionej bitem do góry i gwoździa do pleców, który wypadł z pudełka. Koniec pracy obejmuje podłogę, nie tylko mebel, który już stoi.

Wierć w ścianie tylko wtedy, gdy wiesz, z czego jest, i gdy nie ma w tym miejscu przewodu ani rury. Tynk tego nie pokazuje. Farba też nie. Detektor kabli jest klasą narzędzia, nie marką, którą tu polecamy, i sam w sobie nie zastępuje wiedzy o ścianie. Jeśli nie umiesz stwierdzić, co jest pod powierzchnią, nie wierć.

Uniwersalnej średnicy kołka ten serwis nie poda. Beton, cegła, pustak i płyta gipsowa nie są jedną ścianą, a wielka płyta w bloku nie jest „zwykłym betonem z marketu”. Dotyczy to i szafy, i szafki wiszącej. Otwór w złym miejscu zostaje w czyimś mieszkaniu. Mebel da się przestawić. Przewód nie.

Wysoki mebel, zwłaszcza pusty u dołu i ciężki u góry, może się przewrócić. Regał z książkami na najwyższej półce i pustym dnem jest do tego bliżej niż szafa równomiernie zapełniona od dołu. Jeśli producent dołączył mocowanie do ściany, jest ono częścią składania, nie dodatkiem „na kiedyś, jak będzie czas”. Zrób je, zanim napełnisz półki. Inaczej będziesz kotwił mebel, którego już nie chcesz ruszać.

Samo mocowanie zmniejsza ryzyko przewrócenia. Nie sprawia, że mebel staje się niewrażliwy na wspinanie, złe kotwienie albo ścianę, która nie trzyma kołka. Nie stawaj na półce ani na dnie szafki. Nie wieszaj się na froncie. Dziecko, które wspina się po szufladach, zamienia komodę w drabinę: szuflady wysuwają się po kolei i ciężar idzie do przodu. Jeśli w instrukcji jest ograniczenie obciążenia półki, zostaw je na półce, nie w szufladzie z papierami.