Dół, od najwyższego punktu podłogi
Szafki dolne ustaw najpierw na sucho, bez blatu i bez sprzętu w środku. Podłoga w kuchni rzadko jest płaszczyzną. Na długości trzech metrów potrafi mieć garb przy ścianie i zagłębienie na środku, albo odwrotnie, jeśli wylewka była ciągnięta do odpływu. Poziomujesz rząd do punktu, który jest najwyżej. W niższych miejscach podkładasz to, co przewiduje konstrukcja nóżek: regulację, podkładkę, którą nóżka trzyma, a nie miękki karton. Karton siada pod blatem i pod zlewem. Drzwi, które rano mijały się równo, wieczorem ocierają.
Jak czytać poziomicę i jak złapać ją na kłamstwie, jest w materiale o pomiarach. Długa łata albo długa poziomica na kilku szafkach mówi więcej niż krótka poziomica na jednej. Sąsiednie szafki skręca się ze sobą tam, gdzie pokazuje rysunek, czołami w jednej linii. Jedna szafka cofnięta o grubość okleiny daje blat, który na łączeniu pracuje, i fronty, które nie tworzą płaszczyzny.
Nóżki dokręcone do końca w jednej szafce i w połowie w drugiej dają ten sam efekt, tylko później, gdy blat mostkuje różnicę. Cokół maskuje nóżki. Nie zastępuje poziomu. Docinasz go, gdy rząd już stoi, do rzeczywistej szczeliny, nie do wymiaru „z projektu na kartce”, jeśli podłoga od tego projektu odeszła.
Blat jako osobna rzecz
Blat laminowany, drewniany i kamienny nie są tym samym cięciem i nie znoszą tej samej wilgoci na surowej krawędzi. Otwór pod zlew albo płytę bierze się z szablonu sprzętu, nie ze „standardowej szerokości”. Zanim cokolwiek wytniesz, szafki mają stać w finalnym miejscu i w poziomie. Cięcie „na zapas, potem dosuniemy” zostawia szparę przy ścianie albo zbyt ciasny otwór, w który zlew nie siada, a powiększony już nie trzyma kołnierza.
Ten tekst nie podaje średnic otworów. Szablon przykładasz do blatu tam, gdzie stanie sprzęt, po ustaleniu, że szafka pod zlewem naprawdę jest szafką pod zlew — z wycięciem tylnej ścianki albo dna, jeśli instrukcja zlewu tego wymaga. Wycięcie „na oko, żeby rura przeszła” osłabia korpus. Jeśli rysunek szafki pokazuje konkretne pole, tniesz w tym polu.
Łączenie dwóch blatów ściska się złączem, które jest w zestawie, na równym rzędzie szafek. Blat nie ma prostować szafek. Jeśli rząd jest w skosie, łączenie pęka albo odsłania klin. Wilgoć przy zlewie jest powodem, dla którego surowa krawędź potrzebuje tego zabezpieczenia, które przewidział producent blatu i obrzeża, a nie doraźnej farby. Przygotowanie kuchni jako pomieszczenia — wyniesienie starego rzędu, ochrona podłogi, suche przechowywanie płyt — jest w tekście o przygotowaniu.
Góra, mierzona od dołu
Linię szafek wiszących odmierz od wypoziomowanych szafek dolnych albo od blatu, nie od sufitu. Sufit i podłoga potrafią się rozjeżdżać, a rząd wiszący ma być równoległy do blatu, przy którym się stoi. Wysokość między blatem a dołem szafki wiszącej bierz z projektu kuchni albo z instrukcji mebla, nie z nawyku „żeby sięgać”. Do wyznaczenia linii przyda się długa poziomica albo łata i ołówek, który da się zmyć, jeśli linia pójdzie nie tam.
Samotne wiercenie pod jedną szafkę, bez linii na całą ścianę, psuje rząd. Druga szafka „dopasowana do pierwszej” dziedziczy jej skos. Najpierw linia, potem rozstaw zawieszek z rysunku producenta mebla, potem szafka na sucho, zanim dokręcisz na stałe. Uchwyt przykręcony przed ustawieniem frontu potrafi zaczepić o sąsiada, jeśli nawiert jest lustrzany, a front założono odwrotnie. Wraca tu zasada z ogólnej kolejności: najpierw orientacja płyty, potem okucie.
Ściana za szafką
Szafka wisząca trzyma się zawieszek i listwy albo wkrętów wskazanych przez producenta mebla. Nośność zależy od ściany. W bloku z wielkiej płyty, w cegle i w ścianie działowej z płyty gipsowej nie ma jednego kołka. Zanim wiercisz, musisz wiedzieć, czym ściana jest i czy w tym pasie nie idzie przewód albo rura. Tynk tego nie pokazuje. Jeśli tego nie wiesz, wiercenie nie jest następnym krokiem składania. Zostaw je osobie, która umie to sprawdzić. Szerzej: bezpieczeństwo podczas montażu.
Listwa montażowa, jeśli jest w zestawie, ma być ciągła i w poziomie na całej długości rzędu, nie docinana „bo pod oknem i tak nie wisi szafka”, jeśli rysunek liczy na jej ciągłość. Szafka zawieszona na kawałku listwy przenosi ciężar na krótszy odcinek ściany.
Sprzęt: otwór, nie kabel
Piekarnik, zmywarka i lodówka potrzebują niszy o wymiarze z karty sprzętu, z wentylacją, o której ta karta mówi. Mebel może tę niszę zbudować: szafka pod piekarnik ma inny obrys niż szafka z półką, a słupek na lodówkę ma luz, którego nie widać na zdjęciu gotowej kuchni. Podłączenie urządzenia nie jest częścią składania szafki. Jeśli instrukcja sprzętu wymaga osoby z uprawnieniami, ten warunek zostaje. Nie omija się go opisem z internetu, także tym.
Poza tym opisem zostają: przyłącze gazu i węże, podłączenie elektryczne płyty, piekarnika i oświetlenia, podejście wody i odpływ zlewu oraz zmywarki, przesuwanie gniazdek i rur w ścianie. Każdy z tych punktów ma własną dokumentację. Mebel może na nią czekać. Nie powinien jej zastępować.